Opracowanie: Dr n. med. Lubomir Lembas

Specjalista chirurgii plastycznej i ogólnej

Klinika Chirurgii Plastycznej Dr n. med. Andrzej Sankowski

To, w jaki sposób jesteśmy postrzegani przez innych w 55% zależy od naszego wyglądu, w 35% od sposobu w jaki mówimy, a tylko w 3% od tego, co mówimy (treść). Dane te wskazują na duże znaczenie wyglądu w relacjach międzyludzkich. Atrakcyjny wygląd zawsze był sygnałem zdrowia i płodności. Ponadto obecne warunki i zasady współżycia zmuszają ludzi do dbałości o piękno własnego ciała. Najnowsze osiągnięcia w medycynie estetycznej pozwalają na bezpieczną realizację tych potrzeb.

Z punktu widzenia wyglądu różne okolice ciała ludzkiego mają pewne cechy, które odbierane są intuicyjnie przez innych ludzi jako estetycznie korzystne lub niekorzystne. Cechy te pozwalają również na przybliżone określenie wieku oraz formy fizycznej człowieka. W młodej i zdrowej twarzy wypukłości łagodnie przechodzą we wklęsłości. Z wiekiem kształty te ulegają spłaszczeniu, a granice pomiędzy jednostkami estetycznymi twarzy (np. powiekami, a policzkami) stają się wyraźne. Objawia się to głębokimi bruzdami i zwisającymi fałdami tkanek, które nazywamy zmarszczkami. Chirurgia plastyczna jako nauka i sztuka opisuje te cechy w sposób usystematyzowany. Wiedza ta pozwala na świadome, zabiegowe wpływanie na różne okolice ciała ludzkiego w taki sposób, żeby wyglądały młodo i zdrowo oraz odbierane były przez innych ludzi jako korzystne estetycznie.

Chirurgia plastyczna ma swoje korzenie w starożytności. Od tego czasu rozwijała się jako specjalność pozwalająca na usunięcie widocznego defektu zewnętrznego będącego wynikiem wady wrodzonej, urazu lub choroby. W starożytnych Indiach za kradzież karano obcięciem nosa. Chęć pozbycia się tego defektu przez ludzi w taki sposób okaleczonych legła u podstaw stworzenia metody chirurgicznej, która pozwalała na rekonstrukcję nosa tkankami z czoła. Metoda ta przetrwała tysiące lat i nadal jest stosowana, a nazywa się ją metodą indyjską. W roku 1597 wydano dzieło profesora uniwersytetu w Bolonii, Gaspare Tagliacozziego, pt.: „De curtorum chirurgie per insitionem" („Chirurgiczne leczenie zniekształceń przeszczepami"), w którym opisano metodę rekonstrukcji nosa tkankami z ramienia. Jeden z zamieszczonych w publikacji rysunków, przedstawiający pacjenta w ten sposób leczonego, stanowi obecnie godło chirurgów plastyków. Metoda ta nadal jest stosowana i nazywa się ją metodą włoską. Ogromny rozwój chirurgii plastycznej rekonstrukcyjnej nastąpił po pierwszej i drugiej wojnie światowej, kiedy to bardzo wiele ofiar wojny okaleczonych urazami różnych okolic ciała potrzebowało pomocy chirurga plastycznego rekonstrukcyjnego. Obecnie, w okresie stałej poprawy warunków życia, ludzie coraz bardziej zwracają uwagę na wygląd zewnętrzny, starają się spowolnić proces starzenia i usunąć jego zewnętrzne objawy. Chirurgia plastyczna, ze swoją długą tradycją, pozwala skorzystać z wiedzy dotyczącej zabiegów rekonstrukcyjnych i zastosować ją do zabiegów plastycznych - estetycznych.